Zgromadzenie Sióstr Służebniczek
Prowincja Tarnowska
Zgromadzenia Sióstr Służebniczek NMP NP
"Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym"
Slajd 1 Slajd 2 Slajd 3 Slajd 4

Dziękczynne Magnificat

W niedzielę, 19 lutego 2017 r.  w Nowodworzu,  uroczyście świętowano Jubileusz 150-lecia pobytu i działalności Sióstr Służebniczek w tej miejscowości. Ta piękna rocznica stała się  okazją do uwielbienia Boga i Jego opatrzności za to wszystko,  co na przestrzeni lat stało się udziałem sióstr i mieszkańców  wioski.  Z wdzięcznością wspomniano wszystkie siostry, które swoja modlitwą, pracą i ofiarą życia głosiły miłość Boga do dzieci, ubogich, chorych i potrzebujących.  Uroczystej Mszy św. przewodniczył biskup senior Władysław Bobowski w towarzystwie zaproszonych kapłanów, który w swojej homilii powiedział: „Dzisiaj szczególnie towarzyszy nam temat dziękczynienia, gdy myślimy o 150-letniej pracy sióstr, gdy myślimy o owocach tej pracy z których korzystała w szczególności tutejsza parafia: dzieci, młodzież, dorośli. Dziękujemy za wszelkie dobro jakie stało się udziałem tej parafii w ciągu 150 lat, dzięki ofiarnej, wielorakiej służbie sióstr służebniczek. Tą Eucharystią dziękujemy siostrom za ich piękną służbę Bogu i ludziom w ciągu tak długiego czasu…”.  W uroczystościach wzięły udział licznie przybyłe siostry, w tym Matka Generalna i Siostra Wikaria Prowincji tarnowskiej  z zarządami, siostry pracujące kiedyś w tej parafii oraz te,  które pragnęły dzielić siostrzaną radość, a także mieszkańcy. Mszę św. poprzedziła prelekcja z prezentacją multimedialną ukazująca historię placówki, zaś po  zakończeniu  liturgii  wszyscy obecni zostali obdarowani edmundowymi piernikami. Radość dziękczynienia została przedłużona o wspólne spotkanie przy stole, poprzedzone montażem słowno – muzycznym przygotowanym przez absolwentów ochronki oraz wzruszające życzenia od 3- letniego Filipka, jednego z przedszkolaków.

s. Małgorzata P.

 

Historia posługi Sióstr Służebniczek

Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej

przez 150 lat w Nowodworzu

 

Inicjatorką i fundatorką Domu Sióstr i Ochronki dla dzieci była Księżna Izabela Maria z Lubomirskich Sanguszkowa z Gumnisk, żona księcia Władysława Hieronima Sanguszko.

10 lutego 1867 roku do objęcia nowo otwartej ochronki i wskazanych przez Fundatorkę obowiązków przybyły pierwsze Służebniczki. Księżna ofiarowała siostrom obszerny dom i ogród oraz subwencje na utrzymanie.

Fundatorka, Księżna Izabela Sanguszko pragnęła, by Służebniczki nie tylko prowadziły ochronkę dla dzieci służby dworskiej, ale też  troszczyły się o lokalną ludność. Dla podniesienia poziomu moralnego miały gromadzić lud na nabożeństwa, prowadzić czytanie religijnych książek oraz naukę katechizmu, chodzić do chorych i zająć się ich pielęgnacją. Siostry miały też chodzić do pracy na pańskie pola, aby być przykładem dla pracującego tam ludu

2 października 1898 roku odbyło się uroczyste poświęcenie ochronki.  Aktu dokonał proboszcz ks. Piotr Halak, w obecności księcia Eustachego Sanguszko oraz matki generalnej Leony Jankiewicz.

Przez cały czas II wojny światowej prowadzone były zajęcia z dziećmi w ochronce oraz dożywianie dzieci, choć czasami w pomieszczeniach stacjonowało wojsko. Po wojnie Służebniczki czynnie włączały się w troskę o wysiedlonych, zapewniały pielęgnację chorym, których było bardzo dużo, starały się o lekarstwa oraz żywność dla uboższych. Siostry troszczyły się również o kościół parafialny i czystość bielizny liturgicznej

Od roku 1950 r. w Polsce rozpoczęto upaństwawianie dużych majątków ziemskich, tym samym ochronka, która była własnością Sanguszków została przejęta przez państwo. Władze państwowe zamknęły pomieszczenia ochronki. Jednak w 1958 roku całe gospodarstwo z budynkiem mieszkalnym i gospodarczym stało się własnością Zgromadzenia Sióstr Służebniczek przez wpisanie do ksiąg wieczystych.

30 grudnia 1952 roku odbyło się poświęcenie kaplicy pod wezwaniem św. Józefa w domu sióstr. Po remoncie domu  odpowiadając na zalecenia ks. bp. Karola Pękali siostry urządziły w sali ochronkowej kaplicę półpubliczną. Od tego czasu w kaplicy u sióstr, raz w miesiącu była sprawowana Msza św., na której gromadzili się mieszkańcy Nowodworza. Od października 1952 roku siostry prowadziły katechizację dzieci oraz bibliotekę. Gromadziły również w kaplicy ludzi na różańcu.

W 1961 roku zostało zainstalowane na stałe w kaplicy ochronkowej Tabernakulum z Najświętszym Sakramentem. W tym samym roku 10 grudnia poświęcono Stacje Drogi Krzyżowej.

W 1966 roku został przeprowadzony gruntowny remont domu i budynków gospodarczych. Jednak pomimo starań budynek ochronki był w co raz gorszym stanie. Zawilgocenie i zagrzybienie stało się tak duże, że dom nie nadawał się już do remontu, a tym samym do zamieszkania. Władze Zgromadzenia na początku lat 90–tych XX wieku rozważały likwidacje placówki. Jednak mieszkańcy, którzy wiele siostrom zawdzięczali podjęli stosowne kroki, by siostry mogły pozostać wśród nich i kontynuować nadal prace apostolskie. Zadeklarowali pomoc w pracach budowlanych oraz w miarę swoich możliwości wsparcie finansowe. Ze strony ks. proboszcza Mariana Krężla również zostały skierowane słowa prośby o pozostawienie sióstr i podjęcie budowy nowego domu. Zgromadzenie podjęło stosowne decyzje i w 1991 roku została rozpoczęta budowa domu, w którym zaplanowane były przestronne pomieszczenia na kaplicę i dla przedszkola.

30 listopada 1993 roku odbyło się poświęcenie ukończonego nowego budynku i kaplicy. Aktu poświęcenia dokonał ks. prałat Władysław Kostrzewa przy asyście ks. proboszcza Mariana Krężela. Obecne były również władze zgromadzenia na czele z przełożoną generalna matką Mariettą Kopińską. 3 grudnia 1993 roku zostały w kaplicy zainstalowane i poświęcone stacje Drogi Krzyżowej.

15 lutego 1994 roku rozpoczęła swoje funkcjonowanie ochronka, zgłoszona do władz oświatowych. Tym samym w nowych pomieszczeniach ochronki z radością  Służebniczki na nowo rozpoczęły działalność właściwą charyzmatowi Zgromadzenia.

Obecnie w Nowodworzu pracują trzy siostry; s. Iwona Zabawska, s. Ancilla Żołyniak i s. Lucyna Zielińska. Praca z dziećmi w Ochronce, dbanie o czystość bielizny kościelnej oraz prowadzenie grupy Dziewczęcej Służby Maryjnej to główne zadania Służebniczek. Siostry kontynuują dzieło swych poprzedniczek, wykonując swoją pracę z oddaniem, gorliwie i sumiennie, na miarę dzisiejszych potrzeb, z przeświadczeniem, że Bóg tak wiele jeszcze chce dokonać przez ich przykład i poświęcenie.

W ochronce mają dzieci zapewnioną nie tylko opiekę i zabawę, ale również katolickie wychowanie i zapoznanie się z prawdami wiary. Siostry podejmują pracę z dziećmi pamiętając o słowach Jezusa: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci najmniejszych Mnieście uczynili” oraz na zalecenie bł. Edmunda Bojanowskiego: „Dzieci jako najdroższy skarb Jezusa Pana, niechaj starannie i  w miłości pielęgnują, aby stawając się maluczkiemi przed Bogiem, przysługiwały się Jezusowi Panu, który nie tylko sam stał się Dzieciątkiem, ale też w dzieciach chciał być uwielbionym.”  

W Nowodworzu w czasie 150 lat podjęło służbę Bogu i bliźniemu 217 sióstr. Wiele z nich odeszło już do wieczności i wierzymy, że swą gorliwą pracą i modlitwą zasłużyły sobie na oglądanie chwały Boga. Spośród tutejszych dziewcząt wiele usłyszało głos powołania i poszły służyć Maryi Niepokalanej w Zgromadzeniu Sióstr Służebniczek. Wśród powołanych między innymi były: s. Filomena Zabawa, s. Ludwika Walkowicz, s. Sydonia Jasiak, s. Melania Derus, s. Joanna Wzorek, s. Hilaria Derus, s. Ludwika Wzorek, s. Anna Ostrowska, m. Beata Chwistek i s. Zofia Chwistek.

s. Halina Ch.

 

Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej