Łk 14, 25-33

„Miłość ucznia”

               Bardzo wymagające i trudne są słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii. Czyżby Ten, którego życie
i czyny były wypełnione miłością, wzywał do nienawiści?! Czy Bóg – dawca miłości, może pochwalać nienawiść?! Te słowa wstrząsają, budzą z uśpienia i mobilizują do myślenia. I taka jest ich rola.

               Jezus skłania mnie do refleksji na czym buduję moją relację z Nim. Jeśli to tylko górnolotne uczucia, oparte na pięknych, wyszukanych słowach, to prędzej, czy później życie je zweryfikuje. Codzienność i doświadczenia, jakie ze sobą niesie pokażą, jaka jest moja hierarchia wartości, kto lub co jest dla mnie ważniejsze. Miłość ludzka może zawieść, zranić. Bóg i miłość oparta na Jego Słowie kierowanym do mnie, nigdy nie przemija. Autorytety, które porywają upadają. Bóg nigdy nie zawodzi.

               Jezus nie zachęca do nienawiści, wręcz przeciwnie, zaprasza do miłości, ale tej prawdziwej, której źródłem jest sam Bóg. Zaprasza do miłości, która się nie gorszy, nie przemija, jest niezmienna bez względu na to, co przynosi życie, do miłości, której fundamentem jest On sam.

               Będę prosić Boga, aby wypełnił mnie swoją miłością. Tylko wtedy mogę mądrze kochać siebie
 i bliźniego.

 s. Iwona